Om de stemming er in te brengen, staan de bermen langs de weg naar ‘de’ Praxis bezaaid met vrolijke reclameborden die viooltjes, hyacinten en grasmaaiers aanprijzen. Op de parkeerplaats lachen de houten kabouterhuisjes en gemummificeerde tuinbankstellen ons al toe. Met een flinke kar en een goed gevoel betreden we de zaak. Het belooft een blijde dag te worden.

Tot we bij de kassen aankomen en we wel allerlei reclamemateriaal en veel gemotiveerde medewerkers treffen maar bijzonder weinig bloemetjes en plantjes. De vrachtauto is er nog niet, we verwachten ‘m om een uur of drie, verklaart een medewerker, die eruit ziet alsof ze alles in het werk heeft gesteld om vandaag te kunnen pieken, maar ja, die vrachtwagen…

Blijkt maar weer eens dat je die aloude vijf P’s van de marketing serieus moet blijven nemen. De prijzen, de producten, het personeel en zeker de promotie, alles stak prima in elkaar. Maar die vijfde P, die van plaats, daar schortte het hem aan. Een falende distributie was er de oorzaak van dat er bijzonder weinig verkoop zal zijn geweest op de eerste dag van Praxis’ ambitieuze lente-offensief.

Met een pakje tie-rips vertrekken we huiswaarts. En met de toezegging van een vriendelijke medewerker dat we het vorig jaar gekochte tuintafeltje dat zo is gaan roesten, mogen komen inruilen voor een nieuwe. Met die P van personeel zit het bij Praxis dus wel goed. En zeker weten dat als we met het tafeltje terugkomen, de vrachtwagen langs is geweest en de P van plaats ook weer op orde is.

Waarom vond ik het zo’n goed idee? De envelop was opvallend groot en ik voelde dat er meer dan alleen een brief in zat. Dus maakte ik ‘m open en vond er vijf knalgele vuilniszakken in, met nogmaals de mededeling van de gewijzigde ophaaldagen. Simpel en relevant. En geloof me; niemand gooit vuilniszakken ongebruikt weg. Dus die boodschap komt wel aan.

Wat helemaal mooi was: met die opvallende zakken worden niet alleen de laatste burgers met de boodschap bereikt, aan de hand van het aantal gele zakken langs de straat zie je heel snel hoe effectief de remindermailing is geweest. Reader’s Digest en American Express hadden het niet beter kunnen bedenken!

Maar wat op papier goede communicatie lijkt, loopt vaak stuk op de weerbarstigheid van de werkelijkheid. Of liever, op de stupiditeit van de doelgroep, maar dat mag ik niet zeggen. Want op de eerste vervallen vuilnisdag struikel ik haast over de gele zakken voor mijn deur. Bij de studentes boven mij waren de vuilniszakken wel maar de boodschap duidelijk niet aangekomen. En ook elders in de buurt zag het geel van de zakken…

Waaruit maar weer blijkt dat we ons graag laten paaien met een gratis cadeautje, maar enige moeite doen om de boodschap te begrijpen… dat is wat anders. We zijn tenslotte Hollanders.

Ik heb ‘m! de Gouden Vagina!

Wat?!?! Ontzet geef ik een ruk aan het stuur richting middenberm.

Wat?!?! Roept gelukkig ook de mannelijke tegenspeler in het spotje.

Ik heb ‘m! de Gouden Pagina!

Gelukkig maar! Ik hervind de controle over de auto en meng me gerustgesteld weer tussen het andere woon/werkverkeer. Mevrouw heeft in een brochure de Gouden Pagina gevonden en wint een keuken ter waarde van tienduizend euro. Was dat even schrikken! Toch heb ik het écht gehoord, van die vagina. Elke keer als ik het spotje hoor. De volgende keer nog beter luisteren wat de vrouw de eerste keer zegt…

Een raar spotje, maar ook heel effectief. Ongetwijfeld zullen er meer luisteraars van Radio Noord-Holland zijn die niet weten wat ze horen, van hun stoel vallen of hun tractor de sloot in rijden. Ook zij zullen de volgende keer met extra aandacht naar het spotje luisteren en misschien we de brochure van Uw Keukenspeciaalzaak bestellen. In de hoop er een Gouden Pagina te vinden, of beter natuurlijk.

Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie

Langs de oude Teertuinen bijvoorbeeld, waar de wind de bladeren langs de wortels blaast die door het plaveisel naar boven komen en de vuilnisbakken al een tijdje niet meer geleegd lijken, daar staat er een. En op het laatste eindje van de Brouwersgracht, waar een handjevol auto’s en fietsers een sluiproute kiest en wel eens een oude van dage verdwaald raakt, daar staat er ook een.

Met welk verhaal zal de peperbussenexploitant potentiële adverteerders benaderen? Wat zijn de aansprekende argumenten, levendige locaties en indrukwekkende bereikcijfers die hen ervan overtuigen hun geld juist op dit medium te zetten?

Dat vroeg ik mij dus af toen ik vorige week al wandelend nummer drie van die dag had gevonden: bij de stemmige ingang van de Rooms-katholieke Begraafplaats St. Barbara.

Daarmee zijn we weer terug in de vorige eeuw, toen we veel economischer met internet omgingen en niet alles klakkeloos binnen haalden. Dat zal een flinke streep door de rekening zijn van de marketeers die mobiel internet al tot de nieuwe levensstandaard hadden verheven. Een klap in het gezicht van al die bedenkers van reuzengeinige maar megabytes vretende virals op Youtube. Het failliet van de App industrie en hun loodzware routeplanners, vriendenvinders en locatiemelders. Een voortijdig einde van de nog prille QR tags met hun vrolijke stippeltjespatroon…

Vanuit bedrijfseconomisch oogpunt is de prijsverhoging van onze nationale telco’s dan wel begrijpelijk, het zal onze informatiemaatschappij en -economie, dus lees ons, vijftien jaar terug in de tijd werpen. Ik ben benieuwd hoe de nabije toekomst eruit gaat zien!

NB: Ben ook benieuwd hoe adrenaline.nl er in september uit zal zien: dan gaat namelijk onze volledig nieuwe website live.

Doet mij denken aan de start van Adrenaline, nu al weer meer dan vijftien jaar geleden. We hadden één klant, geen geld voor een kantoor en niet iedereen had een auto. Dus vonden wij anno 1995 om praktische redenen het nieuwe werken uit.

Renee met een gigantische draagbare telefoon, wij met piepers en iedereen thuis een PC met een aansluiting op nog zoiets nieuws: het Internet (toen nog met een lidwoord en een hoofdletter).

Als we dan met veel gekras en geruis van het analoge modem inlogden, konden we met PC-Anywhere bestanden uit elkaars computers vissen en met veel vertraging via een tekstbox met elkaar overleggen. Zondagavond kwam er tijdens Studio Sport steevast een ellenlange fax uit Hilversum binnen met het werk voor de nieuwe week. En als we elkaar wilden zien voor overleg, dan spraken we af op een Amsterdams terrasje, in het bos of bij McDonalds. We hadden zelfs twee futuristische Sony beeldtelefoons!

Dat werkte prima en was gelijk een goed verhaal naar klanten: efficiënt en flexibel werken tegen lage kosten. Al snel zat Adrenaline stevig in het zadel en kregen we allemaal opeens verschrikkelijke behoefte aan… een kantoor.

Nu, na drie jaar kantoor in Amstelveen en tien jaar Franciscusweg in Hilversum, kijk ik naar de campagnes voor het nieuwe werken als naar de 8 millimeter filmpjes van m’n jeugd. Met de nodige vertedering. Het enige verschil is dat de mobieltjes nu kleiner zijn en internet veel sneller. Het idee en de doelen zijn sinds onze start in 1995 onveranderd gebleven. Oude wijn in nieuwe zakken dus.

“Size does matter!” slingert een barse mannenstem een afgekloven oerkreet door de huiskamer. Als dat de doelgroep niet wakker schudt! Waarna de prikkelende boodschap meteen teniet wordt gedaan, want het gaan hier om een nieuwe XXL verpakking.

Om de boodschap nog enig gewicht mee te geven, volgt er een cijfermatige onderbouwing. “98% vindt dit een verbetering!” Percentages die er niet om liegen. Uitslagen die tot nu toe alleen werden behaald bij vrije stalinistische verkiezingen in de voormalige DDR.

En dan komt Ruud van Nistelrooy weer eens voorbij. Voor wie niet meer weet wie dat is: de hoofdpersoon uit een vorig spotje, de sympathieke idioot die het vliegtuig naar Zuid-Afrika probeerde te halen terwijl hij niet eens bij de Oranje selectie zat. “Kool hier, kool daar” is het tekstje dat hij mag uitspreken.

Maar droge oksels hield hij. En daar gaat het allemaal om. Dat is wat L’Oreal de echte man wil inpeperen via doordachte communicatiestrategieën die appelleren aan oersentimenten en basisinstincten. Weerwoord voor op de bank: alleen slimme mannen halen die essentie eruit.

Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie

Nu is het onderzocht en dus officieel: het woord dynamisch wordt in vacatureteksten als een van meest lege en laffe begrippen ervaren. Niemand kan er zich iets bij voorstellen en toch worden er steeds weer heel plichtmatig en krampachtig uitdagende banen aangeboden binnen dynamische organisaties en werkomgevingen.

Behalve woorddevaluatie levert dat het woord dynamisch een derde plek op in de inhoudsloze begrippen top 3, na draken als pro-actief en hands-on. Bij de laatste twee kan men zich nog iets voorstellen. Het zijn naar binnen gerichte kantoorbegrippen om kandidaten met een mogelijk reactieve instelling en een hands-off mentaliteit de deur te wijzen. Bij een dynamische organisatie kan ik me veel minder voorstellen.

Ik begrijp dat geen bedrijf zich positioneert als een statische organisatie. Als een star lichaam waarin geen activiteiten meer plaatsvinden en waar de curator al elke cent uit heeft geperst? Bij zo’n bedrijf zou ik inderdaad niet solliciteren.

Maar er moeten toch alternatieven zijn voor dat laffe pepertje dat het bijvoeglijk naamwoord dynamisch in feite is. Synoniemennet geeft er genoeg! Vitaal, doortastend, pittig, gedreven, daadkrachtig, levenslustig en zelfs kittig… allemaal zijn ze me liever dan dynamisch. En een kittige organisatie, wie wil daar nou niet werken?

Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie

Mijn eerste kennismaking met contaminatie was erg indrukwekkend en vond al vroeg in mijn leven plaats. Aan het ziekbed van een oude dame bij ons uit de straat. Moe van het geleuter van de volwassenen en het gedrein van verveelde kinderen, werkte zij zich met haar laatste krachten overeind en riep met een rood gezicht achter grijze plukken haar: “En nou maken jullie allemaal dat je je wegscheert!”

Daar moest ik aan denken toen onze toekomstige minister-president het had over een regeerakkoord waar rechts Nederland de handen bij kon aflikken. En toen in de rij bij de supermarkt mijn oor viel op een gesprek over afvoerproblemen en een thuissituatie waar het niet meer om aan te ruiken was.

Maar de allermooiste kwam uit de mond van Ellie Lust, persvoorlichter bij de politie Amsterdam-Amstelland. Wat zich liet aanzien als een gevalletje potenrammen bleek uiteindelijk een relletje van niks. Maar dat wist men pas na uitgebreide hoor en wederhoor, want: “Hoe dun de pannenkoek ook is, er zitten altijd twee kanten aan.”

Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie BV

“Geachte klant, ABN AMRO Internet Bankieren gedetecteerd onregelmatige activiteit op uw account de op 21 Augustus 2010. Voor uw bescherming, moet u deze activiteit te controleren voordat u kunt doorgaan met uw account…”

Kortom, de fishing mail die we onderhand allemaal wel kennen. De conversie ervan is buitengewoon laag en dat moet ook internetcriminelen somber stemmen. Tot één van hen gaat denken en doen als een echte Reader’s Digest marketeer en elk mailshot evalueert om het instrument steeds effectiever in te kunnen zetten. En de meest geletterde onder hen oppert dat een professionelere approach ten aanzien van de native copy voor de Dutch market wel een testje in de vorm van een split-run waard is.

De digitalisering gaat verder, criminelen worden steeds slimmer en wij met de dag minder scherp. Wanneer trapt u erin?

Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie BV