Toen de envelop eind december bij mij op de mat plofte en ik ‘m openmaakte, dacht ik nog: wat een goed idee, had van mij kunnen zijn. De mailing van de Stadsreiniging om mij en alle mensen in mijn buurt eraan te herinneren dat de vuilophaaldagen in het nieuwe jaar zouden gaan veranderen.
Waarom vond ik het zo’n goed idee? De envelop was opvallend groot en ik voelde dat er meer dan alleen een brief in zat. Dus maakte ik ‘m open en vond er vijf knalgele vuilniszakken in, met nogmaals de mededeling van de gewijzigde ophaaldagen. Simpel en relevant. En geloof me; niemand gooit vuilniszakken ongebruikt weg. Dus die boodschap komt wel aan.
Wat helemaal mooi was: met die opvallende zakken worden niet alleen de laatste burgers met de boodschap bereikt, aan de hand van het aantal gele zakken langs de straat zie je heel snel hoe effectief de remindermailing is geweest. Reader’s Digest en American Express hadden het niet beter kunnen bedenken!
Maar wat op papier goede communicatie lijkt, loopt vaak stuk op de weerbarstigheid van de werkelijkheid. Of liever, op de stupiditeit van de doelgroep, maar dat mag ik niet zeggen. Want op de eerste vervallen vuilnisdag struikel ik haast over de gele zakken voor mijn deur. Bij de studentes boven mij waren de vuilniszakken wel maar de boodschap duidelijk niet aangekomen. En ook elders in de buurt zag het geel van de zakken…
Waaruit maar weer blijkt dat we ons graag laten paaien met een gratis cadeautje, maar enige moeite doen om de boodschap te begrijpen… dat is wat anders. We zijn tenslotte Hollanders.
En alweer schrik ik, van het spotje op de autoradio. De vrouw roept toch echt:
Ik heb ‘m! de Gouden Vagina!
Wat?!?! Ontzet geef ik een ruk aan het stuur richting middenberm.
Wat?!?! Roept gelukkig ook de mannelijke tegenspeler in het spotje.
Ik heb ‘m! de Gouden Pagina!
Gelukkig maar! Ik hervind de controle over de auto en meng me gerustgesteld weer tussen het andere woon/werkverkeer. Mevrouw heeft in een brochure de Gouden Pagina gevonden en wint een keuken ter waarde van tienduizend euro. Was dat even schrikken! Toch heb ik het écht gehoord, van die vagina. Elke keer als ik het spotje hoor. De volgende keer nog beter luisteren wat de vrouw de eerste keer zegt…
Een raar spotje, maar ook heel effectief. Ongetwijfeld zullen er meer luisteraars van Radio Noord-Holland zijn die niet weten wat ze horen, van hun stoel vallen of hun tractor de sloot in rijden. Ook zij zullen de volgende keer met extra aandacht naar het spotje luisteren en misschien we de brochure van Uw Keukenspeciaalzaak bestellen. In de hoop er een Gouden Pagina te vinden, of beter natuurlijk.
Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie
Je hebt nieuwe media en traditionele. Van die laatste leggen er steeds meer het loodje. De peperbus bijvoorbeeld, die lollige reclamezuil met zo’n uiendakje erop. Beplakt met posters voor Hofnar sigaren en Sunlight zeep. Ze zijn er nog wel, al moet je er in Amsterdam de minder voor de hand liggende plaatsen voor afstruinen.
Langs de oude Teertuinen bijvoorbeeld, waar de wind de bladeren langs de wortels blaast die door het plaveisel naar boven komen en de vuilnisbakken al een tijdje niet meer geleegd lijken, daar staat er een. En op het laatste eindje van de Brouwersgracht, waar een handjevol auto’s en fietsers een sluiproute kiest en wel eens een oude van dage verdwaald raakt, daar staat er ook een.
Met welk verhaal zal de peperbussenexploitant potentiële adverteerders benaderen? Wat zijn de aansprekende argumenten, levendige locaties en indrukwekkende bereikcijfers die hen ervan overtuigen hun geld juist op dit medium te zetten?
Dat vroeg ik mij dus af toen ik vorige week al wandelend nummer drie van die dag had gevonden: bij de stemmige ingang van de Rooms-katholieke Begraafplaats St. Barbara.
Internetten gaat meer geld kosten, althans mobiel internet, en dat maakt onderhand al weer een dikke 40 procent uit van het totale internetverkeer in ons land. Voortaan geldt weer ouderwets: hoe meer dataverkeer, hoe hoger de kosten.
Daarmee zijn we weer terug in de vorige eeuw, toen we veel economischer met internet omgingen en niet alles klakkeloos binnen haalden. Dat zal een flinke streep door de rekening zijn van de marketeers die mobiel internet al tot de nieuwe levensstandaard hadden verheven. Een klap in het gezicht van al die bedenkers van reuzengeinige maar megabytes vretende virals op Youtube. Het failliet van de App industrie en hun loodzware routeplanners, vriendenvinders en locatiemelders. Een voortijdig einde van de nog prille QR tags met hun vrolijke stippeltjespatroon…
Vanuit bedrijfseconomisch oogpunt is de prijsverhoging van onze nationale telco’s dan wel begrijpelijk, het zal onze informatiemaatschappij en -economie, dus lees ons, vijftien jaar terug in de tijd werpen. Ik ben benieuwd hoe de nabije toekomst eruit gaat zien!
NB: Ben ook benieuwd hoe adrenaline.nl er in september uit zal zien: dan gaat namelijk onze volledig nieuwe website live.
Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie
Hoe nieuw is het nieuwe werken? De bevrijding van de werkende mens door het loslaten van conventies en het gebruik van nieuwe technieken. Gepresenteerd als het antwoord op bijna alles in een stevige campagne waarin het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, de NS en Natuur en Milieu ons uit de auto en aan de laptop willen krijgen.
Doet mij denken aan de start van Adrenaline, nu al weer meer dan vijftien jaar geleden. We hadden één klant, geen geld voor een kantoor en niet iedereen had een auto. Dus vonden wij anno 1995 om praktische redenen het nieuwe werken uit.
Renee met een gigantische draagbare telefoon, wij met piepers en iedereen thuis een PC met een aansluiting op nog zoiets nieuws: het Internet (toen nog met een lidwoord en een hoofdletter).
Als we dan met veel gekras en geruis van het analoge modem inlogden, konden we met PC-Anywhere bestanden uit elkaars computers vissen en met veel vertraging via een tekstbox met elkaar overleggen. Zondagavond kwam er tijdens Studio Sport steevast een ellenlange fax uit Hilversum binnen met het werk voor de nieuwe week. En als we elkaar wilden zien voor overleg, dan spraken we af op een Amsterdams terrasje, in het bos of bij McDonalds. We hadden zelfs twee futuristische Sony beeldtelefoons!
Dat werkte prima en was gelijk een goed verhaal naar klanten: efficiënt en flexibel werken tegen lage kosten. Al snel zat Adrenaline stevig in het zadel en kregen we allemaal opeens verschrikkelijke behoefte aan… een kantoor.
Nu, na drie jaar kantoor in Amstelveen en tien jaar Franciscusweg in Hilversum, kijk ik naar de campagnes voor het nieuwe werken als naar de 8 millimeter filmpjes van m’n jeugd. Met de nodige vertedering. Het enige verschil is dat de mobieltjes nu kleiner zijn en internet veel sneller. Het idee en de doelen zijn sinds onze start in 1995 onveranderd gebleven. Oude wijn in nieuwe zakken dus.
Bart Meijer, copywriter Adrenaline Communicatie